Hoe het allemaal begon
Charles kwam ter wereld als jongste van vier kinderen. Hij had al twee zussen en een halfbroer die hij na de dood van zijn ouders zou betitelen als ‘koeksjong’ en ‘parasiet’ die werd ‘voorgetrokken’ alsof daar een actieve vorm van bestaat. Het zijn van ‘koekoeksjong’ is klaarblijkelijk ook mijn schuld. Vele jaten later begrijp ik pas dat het jaloezie is. Jaloezie, omdat ik een andere vader had, althans verwekker en vermeend suikeroom. Yevens kampslachtoffer, paranoïde narcist notoir vteemdganger en kindermisbruiker. Weet Charles veel; als je naar je vader aardt is het lastig je in een ander te verplaatsen. Zikn vader en moeder begrepen niets van elkaar; de een weeeshuisjongen en autist met lpsse handjes, zonder enig menselijk inzicht : de ander artistiek, emotioneel, rigenzinnig en chaotisch. Als levenspartner geen land mee te bezeilen, in feite. En de huwelijkse botsingen hebben de kinderen vele jaren aangezien en meebeleefd. Onmin zien, doet onmin maken. Een huis vol herrie dus met soms een vernisje van harmonie. Ba de scheuding van Charles’ ouders ging zelfs het vernisje ervan af en gingen de handschoenen definitief uit.
Als baby was Charles een gewoon kind dat slechts op één punt opviel: hij had vuurrood haar, een genetische eigenschap die hij van zijn vader erfde. Theo Vlug droeg in Charles’ jeugd een rode snor die hem goed stond en waarop hij trots was. Vaak draaide hij de punten op wat hem eens te meer op Ted de Braak deed lijken.
In Charles’ geboortejaar, 1967, kreeg moeder Corry Lengkeek haar eerste filmcamera in handen en zo werd vooral Charles de vanzelfsprekende filmster van het gezin. Met zonnehoedje op en met blote billetjes op het strand in de box met hond Zoeffie, knoeiend in de kinderstoel en meest hilarisch; tot aan zijn elleboogjes in een pot jam. Vergenoegd knipperde hij tegen het licht, zich van geen kwaad bewust en voordat moeder hem in bad zette, vereewigde ze hem met zijn vuurrode haar en een bijna even rood gezicht van de jam. Maar wat mooi is, kan niet blijven en hoewel de beelden er nog zijn, heb ik genoeg aan de herinnering. Charles was gwoon een lief, knuffelbaar jochie. Als je niet beter zou weten, zou je een harmonieus gezin voor je zijn. Niets is minder waar.
Over opvoeding of het gebrek daaraan en ieder voor zich in de overlevingsmodes, waarbij de
overlevingsmodus na de dood van moeder zou worden vervangen door rücksichtslose afgunst en onderlinge zwartmakerij. Corry was er immers niet meer als verzachtende factor en bliksemafleider. Alle remmen gingen los.